Hoofdstuk 01 asiel utrecht en hoofdstuk 02 uitlaten een ramp

Aan het einde  van de vakantie 1997 gingen we kijken voor een hond.  Met de hele familie en met mijn broer gingen we naar het dierenasiel in Utrecht, best wel spannend hoor. Jammer genoeg waren er maar weinig honden, 1 bouvier, die zielig in een hoekje lag. Wat kleinere hondjes en een jonge herdershond. Maar ja, ik wilde beslist geen herdershond. Een beetje besluiteloos liepen wij daar rond, Totdat jij je liet horen. Je blafte wild en sprong telkens tegen de tralies op. Ik durfde eerst niet eens naar je toe te gaan.  Zo wild was je, zo gemeen als jij kon blaffen! Wel jammer, ik vond je eigenlijk best wel mooi. De verzorgster vertelde ons dat als je eenmaal buiten je hok eigenlijk een heel lieve hond was. Je had gewoon last van kennelstressbalu2   . Je zat er al 6 maanden, logisch dat je wild was toen jij ons zag! Inderdaad, toen je eenmaal buiten je hok was bleek jij een hele andere hond te zijn. Ik ging op mijn knieën zitten en ik kon je aaien. Ook kon ik je eens lekker knuffelen. Jij gaf mij mijn eerste lik.  En op slag was ik verliefd op je. stoneykinderen overweg.  Katten vond je ook geen probleem. Alleen met andere honden werd het iets moeilijker. Ik zat daar echter niet mee, ik was dat wel gewend. Je was tenslotte niet mijn eerste hond, dus dat was geen probleem. Voor ons was het overduidelijk jij was gewoon voor ons bestemd.  Jij had een nieuw huis gevonden!
Aan het einde van de vakantie 1997 gingen we kijken voor een hond.  Met de hele familie en met mijn broer gingen we naar het dierenasiel in Utrecht, best wel spannend hoor. Jammer genoeg waren er maar weinig honden, 1 bouvier, die zielig in een hoekje lag

 

. Wat kleinere hondjes en een jonge herdershond. Maar ja, ik wilde beslist geen herdershond. Een beetje besluiteloos liepen wij daar rond, Totdat jij je liet horen. Je blafte wild en sprong telkens tegen de tralies op. Ik durfde eerst niet eens naar je toe te gaan.  Zo wild was je, zo gemeen als jij kon blaffen! Wel jammer, ik vond je eigenlijk best wel mooi. De verzorgster vertelde ons dat als je eenmaal buiten je hok eigenlijk een heel lieve hond was. Je had gewoon last van kennelstress. Je zat er al 6 maanden, logisch dat je wild was toen jij ons zag! Inderdaad, toen je eenmaal buiten je hok was bleek jij een hele andere hond te zijn. Ik ging op mijn knieën zitten en ik kon je aaien.

 

Ook kon ik je eens lekker knuffelen. Jij gaf mij mijn eerste lik.  En op slag was ik verliefd op je. stoneykinderen overweg.  Katten vond je ook geen probleem. Alleen met andere honden werd het iets moeilijker. Ik zat daar echter niet mee, ik was dat wel gewend. Je was tenslotte niet mijn eerste hond, dus dat was geen probleem. Voor ons was het overduidelijk jij was gewoon voor ons bestemd.  Jij had een nieuw huis gevonden!balu1Een kleine tegenvaller was dat je niet gelijk met ons mee mocht. Wij moesten er eerst een nachtje over slapen en er over nadenken. Maar ons besluit stond al vast, jij werd het en daarmee basta. Enigzins teleurgesteld gingen we weer naar huis. Onderweg bedachten we dat jij nog een mand moest hebben,die gingen we dus maar kopen. Het werd een donkergroene van kunststof en wij zetten de mand voor de t.v. Gelukkig nog  een nachtje slapen, dan mochten we jou komen ophalen. Dit keer niet met de auto, want de mannen moesten werken. Zenuwachtig gingen de jongens en ik op weg. Na voor ons gevoel een hele lange busrit en een klein stukje lopen waren wij er. Wat waren we blij je te zien en zo te horen was jij dat ook.

 

Trots stapten wij met jou de bus in. Eenmaal uit de bus ging je rustig en helemaal zonder trekken met ons mee. Op weg naar je nieuwe thuis. Thuisgekomen  ging  je eerst alles eens goed besnuffelen. Bijna alles vond je vreemd en raar, zoals vogels die had je zeker nog nooit gezien he, volgens mij was je een buitenleven gewend. Je nieuwe mand, dat was lachen hoor, je ging er gewoon niet in. We probeerden je over te halen met lekkere dingen in de mand te leggen, je liet het mooi liggen! Jij had al een ander plekje gevonden, namelijk voor de bank lekker dicht bij je nieuwe baasjes

 

. Toen werd het tijd om je uit te laten dat was een crime, bij elke hond die je tegenkwam, ging je vreselijk hard blaffen. Op een afstandje (vrouwtje ging altijd achter een auto of zo staan), bleef je blaffen en blaffen en draaide je rondjes tot de hond weg was en dan konden we weer rustig verder,  Soms hielp het als ik zei dat het goed was en als ik dan rustig met je praatte kalmeerde je meestal wel.balu

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*