Hoofdstuk 03 de eerste week

Met het uitlaten liepen we soms wel een half uur, heerlijk was dat, vooral richting industrieterrein daar waren bijna geen honden. Je kon daar heerlijk hard rennen,wel aangelijnd natuurlijk en mij of een van de kinderen meezeulend. Waar je heel erg bang voor was ja, het klinkt gek, maar dat was de stofzuiger. Vaak ging je dan maar in de gang liggen dan kon het vrouwtje rustig stofzuigen. Je vaste plekje ‘s avonds was altijd in de gang, tenminste, als er geen tassen of andere dingen in de gang stonden. Marcel lag graag bij je op de grond of heel af en toe op de bank. Dit moesten we je snel afleren de grond is groot genoeg. Een andere vreemde gewoonte was het happen naar ons als wij gingen slapen. Of als er iemand wegging, kennelijk wilde jij dat niet, dus hapte jij naar die persoon alsof je wilde zeggen: hier blijven mensen ik vind het hier gezellig met jullie. Als wij je dan een koekje gaven was dat toch belangrijker dan het bezoek en dan was het ook goed. Altijd als de jongens naar bed gingen hapte jij ook naar ze alsof je wilde zeggen dat het beneden gezelliger wasbalu met hond

Gelukkig begrepen de jongens heel snel dat je niet kwaad was en niet echt hapte, je wilde gewoon gezelligheid. Toen kwam die eerste nacht, een nacht om nooit te vergeten. Als er iemand voorbij kwam, blaffen blaffen en nog eens blaffen. Dus vrouwtje bed uit, rustig praten en kalmeren, Meestal hielp dat, dus vrouwtje weer naar bed. Je hoorde weer wat, blaffen dus, vrouwtje weer bed uit, weer kalmeren enzovoort. Dit heeft maanden geduurd, maar geduldig als ik ben ging ik steeds weer naar je toe , Totdat je weer rustig was en eindelijk begreep dat het goed was. In die eerste week dat je bij ons was gebeurde er iets onvoorstelbaars. De jongens en ik waren jou aan het uit laten op het grote veld toen er een auto stopte. Er stapte een man en een vrouw uit en vroegen of jij Balu heette en of je uit het asiel kwam.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*