Hoofdstuk 06 je werd ziek

Bij een berg zand aangekomen, wilde je niet verder. Je begon te graven en te graven. Het was een leuk gezicht, nog leuker was het om te zien hoe je er midden in ging liggen. We wisten niet wat we zagen, hijgend ging je even rusten, het zand was namelijk lekker koel voor je. We lieten je maar even liggen en besloten om daarna richting huis te gaan. In die tijd ging het wat minder goed met oma, zij werd opgenomen in Zeist. Ook daar ben je veel geweest, kon oma jou tenminste ook nog even zien. Ook jij werd ouder, het sluipt er heel ongemerkt in. Het gaat heel langzaam, je speelde minder vaak en ook vond je het uitlaten niet meer zo leuk. Je liep ook niet meer zo fier als gewoonlijk maar sjokte als een oude versleten hond achter mij aan. Dit kon ik niet meer aan zien, wat was er toch Baluutje? . Ik wilde niet meer naar die ene dierenarts dus zochten wij een anderbalu6

 

. Deze arts zat vlakbij een park. Wat een lieve en aardige dierenarts, heel wat anders dan de vorige! Gelukkig was er 1 heel groot voordeel, we hoefden je niet op de tafel te tillen, je kon gewoon blijven staan! je had echt heel veel pijn, dat zag ze direct, ze onderzocht je en constateerde reuma. Oh mijn hemel wat nu ?. De angst sloeg me om het hart, moest ik je nu al verliezen? Ik hou zo zielsveel van je loetje toe Balu laat dit niet waar zijn. Er was een optie, cortaphen tabletten een ander woord voor prednison. Sommige honden konden er nog maanden zonder al te veel pijn mee verder leven. Nou, natuurlijk gingen wij het proberen. Je moest er 8 per dag in nemen, met een stukje worst, maar dat was gelukkig geen probleem. Door die pillen ging je wel meer drinken, dus ook moesten we je meer uitlaten, soms wel 8x per dag

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*