Hoofdstuk 10 Het was voorbij snif

Ik bleef praten en snotteren tegen je. Toen kreeg je je eerste prikje in je achterpoot. Dat kon iets prikkelen maar je reageerde niet eens. Het kon je allemaal niets meer schelen. Door het prikje zou je wat rustiger worden en slaperiger. Rustiger werd je, alleen bleef je klaarwakker. Alsof je wilde zeggen, het is goed zo. Voor de allereerste keer zou ik helemaal tot het einde bij je blijven. Onze band was zo sterk ik kon het aan, hoopte ik. Ik bleef je aaien en zei steeds tegen je, straks is het voorbij en zal je nooit meer pijn voelen. Ik had al diverse honden gehad, maar was nooit sterk genoeg geweest om hen bij te staan in hun laatste uren. Ik wist dat het de beste oplossing was, je kon nu waardig van ons heengaan. Maar ik had het er o zo slecht mee. We hebben wel alle tijd gehad om je vaarwel te zeggen. Hier ben ik zeer dankbaar voor. We hebben je behoed voor nog meer pijn. Toen kwam het tweede prikje, wat een lange spuit was dat zeg. Inge schoor een stukje van je voorpoot kaal,balu in schilderij

 

 

Zo probeerde ze rechtstreeks je ader te raken. Het was binnen een paar tellen gebeurd, je sterke hart had opgehouden te kloppen. Nu had je geen pijn meer, lieve loetje, nooit meer. Je lag er heel vredig bij, je kop tussen je voorpoten. Het leek wel alsof je sliep. Je zou nooit meer pijn hebben en dat was voor mij het allerbelangrijkste. We zullen je nooit vergeten. Nu moest ik je achterlaten en weer naar huis gaan , wat zag ik op tegen de stilte zeg.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*