hoofdstuk 14 Pijn

stoney-07

sep 2014

Hier zijn we weer met nieuwe belevenissen van onze grote witte vriend Stoney. Eind oktober was onze oudste zoon jarig,gezellig. Wij hadden dus visite en daardoor kon ik, het vrouwtje dus niet meegaan met het uitlaten van Stoney. Iedere avond rond de klok van negen lopen het baasje en het vrouwje en natuurlijk Stoney een blokje om. Maar probleem opgelost,onze jongste zoon 18 jr.zou met zijn vader meegaan. Nu woont er een hond in de wijk waar Stoney dus een gruwelijke hekel aan heeft en hij niet alleen. Vaak komen wij die hond tegen en dan gaat Stoney toch te keer. Onze zoon had de hond vast en het baasje liep er achter. Er was niets aan de hand Stoney was gewoon aan het snuffelen en rook die beruchte hond dus niet. Gelukkig had die vrouw die hond aangelijnd, iets wat ze voorheen dus nooit deed. Je moet je voorstellen er is een smal stuk grasveld, daar tussen ligt een straat, en uit die straat kwam die zwarte hond. Op een gegeven moment rook onze witte toch die hond

 

. Stoney draaide zich zeer plotseling om ,blafte even jankte toen en viel neer. Stoney’s baasjes waren zich rot geschrokken, wat nu? Met vele lieve woordjes en zinnen als kom gaan we het vrouwtje zoeken,zo probeerden zij om Stoney naar huis te krijgen. Al met al duurde dat best wel lang. Eindelijk thuisgekomen is hij gaan liggen en dat was het. Iedere keer als Stoney wilde opstaan jankte hij van de pijn. Dit was zo frustrerend, je weet hij heeft pijn en je kunt niet helpen. Het vervelende van alles was, zulke dingen gebeuren haast altijd in het weekend. Nu hadden wij al besloten dat als er geen verbetering in kwam, wij toch echt naar de dierenarts zouden gaan. Gelukkig ging het iedere keer een stukje beter,eerst was het nog huilen, bij het opstaan, maar zodra hij stond ging het al stukken beter. Daarna ging het opstaan ook al een stuk soepeler en langzaam kwam de oude vrolijke Stoney weer terug. Gelukkig was dit avontuur nog met een sisser afgelopen, wij denken dat je een spiertje verrekte bij het ploselinge omdraaien. Dit alles hadden wij dus te danken aan een “vreemde”hond. Hoe raar kan het in het leven toch lopen.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*