Hoofdstuk 36 Helaas je werd ouder

Digital Camera

een jonge stoney

Je kwam bij ons via het asiel in amsterdam bij ons terecht  Eigenlijk had jij ons uitgezocht want met mannen had je  soms problemen .Bij jou was het zo je mocht iemand wel of niet.Met vrouwen was je stukken milder maar sommige mannen uit onze wijk ja helaas voor hun je mocht ze niet.Voor heel veel dingen was je bang putten op de grond die hoorde je kolken een brug die je niet over durfde bij anderen naar binnen gaan al kende  je ze nog zo goed  er waren veel dingen waar we rekening mee moesten houden .Ook kon je zo heerlijk blaffen  tegen scootmobielen  of brommers auto.s waar honden in zaten teveel om op te noemen  Dan ging je vreselijk te keer.En natuurlijk ook tegen andere honden want dominant dat was je..Als je een pup kende was het  goed al deed die hond later lelijk tegen je  vond je dat goed. en teefjes die konden geen kwaad bij je doen groot of klein geen probleem.Met joia de kat die vaak bij ons kwam eten en  vooral in de zomermaanden die accepteerde je volkomen

 

Kat eten jij ook wat korrels en zo werden jullie dikke vrienden . Vaak liep de kat mee als ik je uitliet  geen gezicht een grote witte hond en een kleine zwarte kater zo lief om te zien…. Ook had je je vaste adresje waar je  vaak worst van kreeg maar omdat je al last had van je poot hadden we je geleerd om daar de gang in te gaan en na weken en weken  ging je steeds een stapje verder . Je kreeg er nog 2 kleine vriendinnetjes bij linka en bianca en vaak liepen we samen op….Zo gingen de jaren voorbij en al de avonturen die ik beleefde met jou staan in vorige hoofdstukken bechreven. Je werd ouder en kreeg artrose  en later kwam er staar bij aan 1 oog Toen kwam dus die zwarte dag 15 december…..joia achter buiten.

 

Het was 15 dec 2011 We moesten nu voorgoed afscheid nemen van jou lieverd.Tuurlijk hadden we het zien aankomen maar onverwachts blijft het altijd….Je liep al maanden heel traag en opstaan was ook zwaar voor je dus ik paste mijn  lopen aan jouw tempo aan .Niet altijd even leuk  vooral als  het heel slecht weer was  maar ik wist je kon niet anders…Ik had altijd gezegd  tegen iedereen hij haalt het einde van het jaar niet.Achteraf gezien heb jij het al langer aan zien komen en nam je beetje bij beetje op jouw manier afscheid.Je deed dingen minder kwam niet meer schooien om een stukje brood als ik zat te eten of als ik brood maakte voor de baas kwam je altijd effe vragen om een stukje worst of zo.IMG_4105

 

Stukje bij beetje nam je afstand . Iedere dag kreeg je trouw je pillen om de pijn van de artrose te verzachten en je deed het  er goed op.Ook heb je erg veel buiten gelegen in de schuur wat je anders ook niet zo heel veel deed maar ja het was ook zo’n rare herfst. Vroeger toen je jonger was kwam je lekker bij mij liggen voor de kachel met je kop op mijn schoot en ik kriebelde je dan onder je poot heerlijk vond je dat maar ook dat werd minder je lag liever in de gang…Het uitlaten de stukjes in de avonden werden ook minder  je wilde gewoon niet verder dan het eind van de straat en ik liet het maar zo…Ja want als je eenmaal weigerde om verder te gaan bleef je gewoon staan en optillen nee dat was geen optie……

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*