Hoofdstuk 21 logeetjes

De winter was bijna voorbij toen wij gezinsuitbreiding kregen. Gelukkig maar tijdelijk dan. Op een dag werd er aangebeld en daar stond iemand met twee reismanden. Dat kon ik nog net zien want meteen daarna vluchtte kleintje naar de slaapkamer en ik bovenop de bank. Die twee manden werden neergezet en voordat ik het wist waren er maar liefst 4 andere katten in huis! De eerst die ik zag was een soort bijzettafeltje op 4 poten, wat een dikzak was dat. En lelijk, lelijk dat moest eigenlijk verboden worden. Het eerste wat die kat deed was eerst links dan rechts kijken en toen trip trip zijn neus achterna richting ONZE voedselbakken! Wat zullen we nu beleven, dat wordt nog wat als die gasten hier blijven. Hij stond daar op zijn gemak onze voedselbakken leeg te maken potjandorie. Inmiddels waren de andere drie ook vrijgelaten. Een poes was helemaal zwart, de andere poes was lichtgrijs met witte vlekjes  en de derde poes was lichtbruin met witte vlekjestoby [eet zijn kat

 

tracervriendpoes

tracer

Nadat het wandelende bijzettafeltje klaar met ons eten was kwam hij naar mij toe. Van verbazing bleef ik op de bank zitten. Hij vertelde dat het eten hem wel had gesmaakt en of er nog meer kwam.  Stel je voor, op bezoek bij iemand en meteen beginnen te eten! Afijn, nadat hij zich had schoongelikt begon hij te vertellen wie hij was. Hij vertelde dat hij tracer heette, ook een kater was en de rest allemaal poezen waren. Ik vroeg natuurlijk hoe hij bij het kattenvrouwtje terecht was gekomen. Na een aarzeling kwam het hele verhaal eruit. In een ver en vreemd land, de mensen spraken heel anders dan hier, was hij eerst bij andere mensen. Daar werd hij regelmatig geslagen en af en toe zelfs geschopt terwijl hij niets deed. Nadat hij voor de zoveelste maal een pak slaag had gekregen vluchtte hij bloedend weg. Gelukkig kwam dat kattenvrouwtje hem tegen en nam hem mee  naar de dierenarts waar zij toevallig werkte. Nadat zij alle wonden goed had verzorgd en hem een slaappilletje had gegeven  legde zij hem in een soort warme kooi waar hij direct in slaap viel

 

. De volgende dagen verzorgde zij hem heel goed en vertelde hem dat hij voortaan bij haar mocht blijven. Wat was ie gelukkig dat er toch nog mensen bestaan die dieren echt lief hebben en er ook voor willen zorgen. Als dank kreeg zij een ferme lik over haar gezicht. Hij heeft er een traanoog aan over gehouden wat nooit meer over zal gaan. Ook is hij in de winter heel dik en in de zomermaanden   stukken magerder. Ik vertelde hem dat ik hem eigenlijk wandelende bijzettafel noemde.( Tracer overleden 20-05-2005  Daar moest hij zo om lachen dat spontaan beide ogen gingen tranen.) Het duurde minuten voordat wij samen waren uitgelachen. Daarna vroeg ik wie de andere drie waren. Hij riep een naam en toen kwam de lichtbruine poes eraan getrippeld. Zij vertelde dat zij di-enne werd genoemd en ook uit dat verre land kwam. Ook zij had een nare ervaring met mensen. Bij haar vorig baasje had ze het eerst wel naar haar zin, totdat ze op zekere dag  mee moest naar de dierenarts. Zij werd in een kooi gedaan en dat baasje liep weg.nogmaalstracer

 

Nadat kattenvrouwtje alle dieren die middag had geholpen, sommige waren echt heel zielig, werd zij voorzichtig uit haar kooi gelaten terwijl kattenvrouwtje even ging zitten. Omdat dat kattenvrouwtje haar zo lief had behandeld sprong ze op haar schoot en likte haar handen.  Toen werd zij liefdevol geaaid en meteen vertelde kattenvrouwtje dat ook zij bij haar mocht blijven, net zolang tot zij wilde. Dat was dus nummer twee die mocht blijven. Nieuwsgierig geworden waar nummer drie vandaan kwam vroeg ik dat aan tracer. Hij riep die zwarte poes bij ons en ook zij vertelde haar verhaal. Haar naam was Gizmo, met de nadruk op de Z.  In dat verre land is er een soort bijgeloof. Men gelooft daar dat als men zwarte huisdieren heeft dat alleen maar ongeluk brengt. Zij werd al op haar vijfde week, toen ze nog heel klein was, naar de dierenarts  gebracht. Men wilde geen zwarte poes dat bracht ongeluk. Omdat alle kleine poezen heel lief zijn en omdat niemand haar wilde  mocht ook zij bij kattenvrouwtje blijven.

 

Nu was ik heel benieuwd wie nummer vier was.Daar hoefde ik niet lang op te wachten want nog voordat tracer haar had geroepen  sprong zij al bij ons op de bank en begon te vertellen. Zij werd djee-die genoemd en ook zij kwam uit dat verre land.  Zij had ook een baasje gehad waar zij het fijn vond. Maar toen dat baasje in verwachting was moest zij weg, zij zou het kleine mensje eens kunnen bijten! Waarom weet ik niet maar ik moest en zou weg, ik zou nooit een mens kwaad doen. Waarom zou ik, je kreeg altijd op tijd je eten en drinken. Af en toe werd je geaaid, wat verlangt een poes nog meer? Afijn ook zij werd naar de dierenarts gebracht met het verhaal dat zij vals was en haar had gebeten.Wat een onwaarheid, een grote leugen zeg.  Gelukkig zag dat kattenvrouwtje wel dat ik hele lieve ogen had en had eigenlijk  meteen al besloten dat ook zij bij haar mocht wonen. Nadat haar vorig baasje weg was probeerde dat kattenvrouwtje haar in een kooi te stoppen.

 

Dat had ze gedroomd, spelen wilde ze en sprong al huppelend weg. Kattenvrouwtje wilde eigenlijk niet spelen want de wachtkamer zat nog vol met zieke dieren. Dat wist ik toen nog niet en ik miauwde  Pak me dan als je kan.Kom hier dan gekkie, ik heb geen tijd want alle andere dieren zitten op mij te wachten terwijl ik jou achterna moet rennen.Dat veranderde de zaak en gewillig liet ik me oppakken en ging rustig in een kooi liggen.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*